EkoExpert

Wilgotne mury, odpadający tynk, grzyby i pleśnie na powierzchni ścian - to częsty widok zarówno w budynkach mieszkalnych, jak i w budynkach użyteczności publicznej. Są to zewnętrzne objawy procesów stanowiących zagrożenie zdrowia lokatorów i prowadzących do szybkiej destrukcji budynków.

Piwnice lub fundamenty domów mogą być zawilgacane od zewnątrz przez:
- wodę opadową przesączającą się przy ścianach fundamentowych lub ścianach piwnic w głąb gruntu,
- wodę gruntową, gdy jej poziom jest bardzo wysoki, gwałtownie się podniesie lub, gdy jest podciągana kapilarnie (czyli z głębi gruntu ku górze zwłaszcza w piaskach).

Zawilgacony dom może zostać zaatakowany przez grzyby i pleśnie. Organizmy te niszczą materiały budowlane i tworzą mikroklimat szkodliwy dla zdrowia ludzkiego. Trzeba się ich szybko pozbyć i zlikwidować warunki sprzyjające ich ponownemu rozwojowi.

Grzyby pleśniowe, atakują drewno, materiały drewnopochodne, ceramikę budowlaną, beton, tynki, a nawet tworzywa sztuczne. Ich zarodniki są obecne niemal wszędzie i rozpoczynają rozwój, jak tylko trafią na sprzyjające warunki atmosferyczne. Dochodzi do tego, gdy jest wilgotno, ciepło i nie ma przewiewu. Tworzą skupiska płaskich narośli w kolorach od białego do ciemno-brunatnego. Ich obecność na ścianach i sufitach można też stwierdzić obserwując wybrzuszenia, odpadanie tynku, łuszczenie się powłoki malarskiej lub odklejanie tapety. Nie niszczą drewna, a jedynie psują jego wygląd. Potrafią za to naruszyć strukturę innych materiałów budowlanych, a szczególnie cegieł, farb, tynków i tapet.

Zarodniki grzybów domowych zawsze są obecne w sąsiedztwie ich owocników. Przenoszą się na niewielką odległość niesione przez wodę lub powietrze. Mogą też czaić się w zagrzybionej ziemi. Grzyby żywią się celulozą zawartą w drewnie, białkiem i fosforanami. Aby jednak dostać się do źródła pożywienia, potrafią przerosnąć nawet beton i grube ściany murowane. Występują tam, gdzie jest drewno. Na zainfekowanej powierzchni najpierw pojawia się grzybnia. Tworzy ona skupiska cieniutkich nitek. Następnie u niektórych gatunków formują się z nich długie sznury. Na koniec tego cyklu wyrastają owocniki, które mogą przybrać najprzeróżniejsze kształty - od płaskich skórzastych narośli do kapeluszy charakterystycznych dla grzybów leśnych. Mogą one mieć kolor biały, żółty, żółto-pomarańczowy, zielono-oliwkowy, czerwony, fioletowy, brunatny, a najczęściej czarny. Grzyby domowe powodują butwienie i pękanie drewna. Rozsadzają też ściany, fundamenty i stropy, przez które przerastają. W Polsce występuje kilkadziesiąt rodzajów grzybów domowych. Najgroźniejsze z nich to: grzyb piwniczny, domowy właściwy, domowy biały (Dla drewna najgroźniejsze są: grzyb domowy właściwy oraz piwniczny. W ciągu roku mogą spowodować ubytek masy drewna nawet do 70 procent).

Objawy, że w domu jest grzyb to szaro-czarne naloty na ścianach, biały puch pojawiający się na drewnie, ciemne żyłki przypominające pajęczynę widoczne spod tapet. Zagrożenia:

• odpadanie tynków,
• pękanie sufitów,
• ścian i podłóg,
• u ludzi: bóle i zawroty głowy, nudności i zaburzenia układu pokarmowego, alergie, astmy, grzybica płuc,
• w pomieszczeniach o mokrych ścianach może też dojść do uszkodzeń sprzętu elektronicznego.

Jednym z głównych czynników niszczących obiekty budowlane jest woda a ściśle zjawiska jej towarzyszące:

• przemarzanie polegające na zwiększaniu objętości przez wodę znajdującą się w mikroporach podczas procesu zamarzania.
• wysalanie; odparowująca z powierzchni ścian kapilarnie podciągnięta woda pozostawia zawarte sole związków chemicznych, które krystalizując zwiększają swoją objętość.
• zagrzybienie i rozwój mikroorganizmów.

Remonty takich budynków w pierwszej kolejności powinny obejmować usunięcie przyczyn zawilgocenia, a zatem wykonanie skutecznej izolacji blokującej kapilarne podciąganie wilgoci, czasem naprawę dachu i rynien oraz osuszenie wilgotnych ścian, z jednoczesnym usunięciem grzybów pleśniowych. Dopiero potem można wykonywać inne prace remontowe, takie jak tynkowanie, malowanie itp.

Izolacje poziome wykonuje się różnymi metodami, z czego najbardziej popularne są: metoda krystaliczna, metody iniekcyjne z zastosowaniem preparatów krzemianowych oraz metoda termoiniekcji.

Technologie wykorzystujące mikrofale, obejmują wykonywanie izolacji poziomych blokujących kapilarne podciąganie wilgoci, osuszanie i odgrzybianie ścian oraz niszczenie insektów w konstrukcjach drewnianych.

Zakres zastosowań mikrofal w renowacji budynków:

• Wykonywanie izolacji blokujących migrację wilgoci – metoda TermoIniekcji Mikrofalowej (TIM)
• Osuszanie konstrukcji budowlanych
• Niszczenie szkodników biologicznych w konstrukcjach murowych oraz w drewnie

IZOLACJE POZIOME

Najczęstszą przyczyną zawilgocenia ścian budynku jest brak lub zły stan techniczny izolacji poziomych. Metoda Termoiniekcji Mikrofalowej (TIM) pozwala na wykonanie skutecznej, blokującej kapilarne podciąganie wilgoci, przepony w murze. W metodzie tej energię mikrofalową wprowadza się do wnętrza ściany za pomocą specjalnych anten prętowych w obszarze, w którym ma być wykonana izolacja. Sposób umieszczenia anteny w murze ilustruje poniższy rysunek:


Mikrofale przenikają przez ściany z małym tłumieniem, są natomiast silnie pochłaniane przez wodę. W szybko zmiennym polu 2450MHz, wskutek wewnętrznego tarcia rotujących polarnych cząsteczek wody, następuje szybki wzrost temperatury. Jest to efekt natychmiastowy, dokonujący się raczej w ciągu minut aniżeli godzin (jak w przypadku metod tradycyjnych, gdzie ciepło przenosi się drogą konwekcji).W celu wprowadzenia energii mikrofalowej do wnętrza budowli w murze wykonuje się otwory, do których wprowadzane są prętowe anteny mikrofalowe. Odpowiednia konstrukcja anteny zapewnia równomierną emisję energii mikrofalowej na całej długości otworu oraz równe nagrzewanie wokół anteny. Wytworzony gradient ciśnienia sprzyja usuwaniu wody poza obszar nagrzany. Wypierana jest ona poza osuszany pas muru pod ciśnieniem wytwarzającej się pary wodnej, która wydostaje się na zewnątrz muru głównie przez otwory, w których umieszczane są anteny. Dla wykonania przepony poziomej wierci się otwory o średnicy 26mm, rozstawione co około 20 cm wzdłuż linii w obszarze tworzonej izolacji. Grzanie wykonywane jest w systemie cyklicznym, co drugi otwór, wyłączając mikrofale i przestawiając anteny co 4-7 minut.

Po nagrzaniu muru mikrofalami woda wypychana jest z obszaru o wysokiej temperaturze do obszaru chłodniejszego.

Po zakończeniu nagrzewania fragmentu muru energią mikrofalową, w otwory wprowadzane są płynne preparaty krzemianowe lub silikonowe. Te, po z żelowaniu wewnątrz muru, tworzą skuteczną warstwę izolacyjną. Istotne przy tym jest, że dzięki uprzedniemu osuszeniu pasa muru, w opróżnione kapilary łatwo wprowadzić można odpowiednią ilość preparatów izolacyjnych. Decyduje to o dokładności wykonania izolacji.

Znacznie szybciej proces osuszania przebiega przy stosowaniu mikrofal. Ponadto rozkład temperatury w otoczeniu otworu w przypadku nagrzewania energią mikrofalową znacznie bardziej sprzyja usuwaniu wody z nagrzewanego obszaru

Zalety metody TIM

• Szczególnie przydatna przy wykonywaniu izolacji w murach silnie zawilgoconych i wychłodzonych
• Gwarantowana bardzo wysoka jakość przepony ze względu na lepsze nasycenie muru preparatem i szybki proces chemiczny powstania warstwy izolacyjnej

MIKROFALOWE OSUSZANIE I ODGRZYBIANIE

Osuszanie i odgrzybianie murów metodą mikrofalową realizowane jest za pomocą zestawów mikrofalowych składających się z zasilacza, generatora mikrofalowego i anteny tubowej. Zasilacz połączony jest z generatorem za pomocą kabli giętkich, natomiast antena tubowa montowana jest za pomocą specjalnego zacisku na kołnierzu falowodu w generatorze mikrofalowym.

Przy dużych powierzchniach zagrzybionych ścian stosuje się jednocześnie kilka zestawów mikrofalowych. Anteny ustawiane są na stojakach przy powierzchni tych ścian.

Proces nagrzewania muru mikrofalami emitowanymi z anten tubowych realizowany jest według następującego schematu:

• Staranne ustawienie anten przy ścianie.
• Włączenie zasilaczy i generatorów mikrofalowych.
• Pomiar gęstości mocy mikrofalowej najpierw w obszarze przebywania obsługi a następnie wyznaczenie strefy zagrożenia.
• Po około 5-7 minutach nagrzewania generatory mikrofalowe są wyłączane i anteny przesuwane na obszar ścian uprzednio nie nagrzewany.
• Wykonywany jest kolejny kilkuminutowy cykl grzewczy, po którym anteny są ponownie przesuwane.
Opisywany tutaj sposób nagrzewania ściany ma na celu jednorodne nagrzanie dużych powierzchni i unikanie lokalnego przegrzania ściany.

NISZCZENIE SZKODNIKÓW W DREWNIE

Energię mikrofalową z powodzeniem można wykorzystać do niszczenia insektów żerujących w konstrukcjach drewnianych. Istotą metody jest wprowadzanie ukierunkowanej wiązki mikrofal do wnętrza zaatakowanego elementu drewnianego. Mikrofale nagrzewają drewno nie tylko na jego powierzchni, ale także wewnątrz. Jeśli w napromieniowywanym fragmencie drewnianym znajdują się insekty (kołatek, spuszczel itp.), to na skutek pochłaniania energii mikrofalowej insekty te, zawierające w swoich organizmach wodę, zostaną silnie nagrzane do temperatur 60-80°C. W efekcie dojdzie do termicznej denaturacji życia organicznego.

Opisany pokrótce proces niesie za sobą zagrożenie związane z możliwością lokalnego przegrzania wnętrza drewna. Doprowadzić to może do pęknięć drewna, a nawet do samozapalenia drewna wewnątrz elementu drewnianego. Drewno jest dobrym izolatorem ciepła i wewnętrzne fragmenty konstrukcji drewnianych przy nagrzewaniu mikrofalami podgrzewają się do wyższych temperatur niż na powierzchni. Dlatego też wykonywanie zabiegów niszczenia szkodników w drewnie mikrofalami wymaga szczególnie dużej ostrożności.


PODSUMOWANIE

1. Mikrofale mogą być skutecznie stosowane w renowacji budynków, szczególnie do osuszania budynków silnie zawilgoconych i wychłodzonych
2. Najszybsza metoda suszenia
3. Bardzo ważne zastosowanie mikrofal – wykonywanie izolacji blokujących migrację wilgoci (metoda TIM), zwłaszcza w trudnych warunkach
4. Podczas mikrofalowego osuszania następuje niszczenie wszelkich szkodników biologicznych